۱

نه چيزي خورده بود

نه كشيده بود

كه از پيچ گيج خيابان گذشت

آتشآهن بود

       -زير ضربه ي پتك

يا سگ ضجه اي

      -زير چرخهاي تريلي

اين ناله ايست

كه چهارده بار از سارا و دارا گذشت

چهارده بار از زنبيل و زنان كوچه گذشت

چهارده بار از چهارده سالگي فرشته گذشت

چهارده بار از كليسا و كعبه گذشت

چهارده بار از تنبور و ترانه.....

                                                    ۲

حالا پنجره را بسته تر ببند

طاعون ناله هاي من

                          - مسريست

                                                 ۳

سارا اتفاق افتادنيست

در سيگار و سر گيجه

سارا در سكوت اتفاق افتادنيست

سلجوقيان و سامانيان اگر

                 از تمام كتابخانه ها بگذرند

سارا بر سطر سپيدي از سبلان

                                 - اتفاق افتادنيست

                                                ۴

به كودكي من كه بينديشي

پروانه اي از كتاب تاريخت ميپرد

و خودش را به پيراهنت مي دوزد

مي پذيري اش

                     - بي كه ببيني اش

در انتهاي همات كتاب

مصدق ميزند توي گوش كاشاني

پدرم از پرانتز ميپرد

                و مادرم را از چاه نفت بالا ميكشد

در انتهاي همان كتاب

همان پروانه

جاي گلوله ايست

كه بر پيراهن سپيد تو

                         - مي خشكد

                                        ۵

بر كول و كلاه پوشاليم لميد

گرسنه بود و نميترسيد

روشن ترين كبوتر كوهستان

ديگر تو برنميگردي

اين را از كلاغي شنيدم

كه حالا

    -بي پروا-

         روي دماغم نشسته است

                                            ۶

هيچ هدايتي بر نمي آيد از ناخداي ناگزير

اگر تو از بادبان من بگذري

                سكان تمام كشتيها به سكسكه مي نشيند

چرا فراموش نمي كنم چرا

حالا كه تلو تلو ميخورم

رم ميكنم به تخدير

يا زنبيل اولين زني كه جوانيش را حراج

و همه چيز را كه نميشود

                   نمي شود سارا

حالا هر سحر

كه اسب بي سواري از سبلان

برسد به كوههاي پر سوگ كردستان

من

در خلوت خياباني از پايتخت

بر كبود ترين ثانيه ها كوك ميشوم

و در چشمهاي ناگهان تو 

                  -تنبور ميزنم

                                            ۷

حالا رسيده است

 آخرين اسب بي ُسوار

"سحر اي سحر اي سحر اي يار"

زانو مي شكاني

كه به شيهه بشيواني

سنگ سنگ اين خاك داغدار

   "سحر اي سحر اي سحر اي يار"

مي نشيني بر جلو شاهي ،هجراني

مي تپي در ساروخاني،هوره،ُسوار ُسوار

     "سحر اي يار"

                                                ۸

خودم بودم و

تنها بودم و

كسي با من نبود

پيراهني به تنم بود اما

                     - تني به پيراهنم نبود

تني به تنهايي پيراهنم نبود

من

در زنبيل ناگهان زني بود

             شب

            - تمام شب -

به تن تنهاييم پيراهني نبود

در او مني نبود

در من زني

            -نبود.

                                                     ياسر ياقوتي پور

افتاده كنج يك قفس در كنار در

يك مشت روزنامه كهنه پر از خبر

يك عده مرده اند و خبر نا گهاني است

پير و جوان و مرد و زن و دختر و پسر

عكس تصادفي وسط يك بزرگراه

تصوير نعش له شده ي شانزده نفر

##

از اين ببعد مرگ خود شاعر است كه

در شعرش اتفاق مي افتد(شب سفر)

و حجم خرد و له شده ي يك اتو مبيل

بارد خون بر آينه و صندلي و در

تك سر نشين آن به خودش هم شبيه نيست

پاشيده است صورتش از هم ولي اگر _

او را بدون نام و هويت رها كنند _

او مي شود جنازه ي يك روح در بدر

##

آنشب كسي به چهره ي او فكر هم نكرد

تا اينكه دفن شد بدن او بدون سر

اينجاي شعر شاعر زنده كه مرده بود

پا مي شود دوباره ولي خسته و پكر _

و پرت مي كند به كناري مداد را

با چند روزنامه كهنه پر از خبر

           سيد حسين خليلي

از همه دوستانی که غم در گذشت دوستم

کیومرث رو با من شریک بودن سپاسگذارم

باز هم با کاری از بچه های انجمن شعر  بروز میکنم

خسته

از دست نخهائي كه به آن آویزانم

مي خواهم

 تكاني به دستم بدهي

حرفي به دهانم بريزي

حرفي تازه

براي لباسهائي كه دوستم دارند

براي همه آنهايي كه بلند

ايستاده كف ميزنند برايم

لبخند تو را به مضحكه مي شود

از پشت لبان من بدزدي

بخواهي،

مي شود گريه كنم ،

برقصم

كه همه آدمهاي سالن خوششان بيايد

##

توي خيابان هر روز مرا ميبينيد

به هم نشانم ميدهيد

عكس من ميتواند،صفحه اول روزنامه ها باشد

ميتوانم ستاره باشم،بسيار سر شناس

براي لباسهايي كه دوستم دارند

##

پشت پرده

محكم ايستاده

آغوشت را براي روزي تازه

باز گذاشته اي

براي كوچه هاي منتظر

اتوبوسها

براي پلهاي عابر پياده

به راه ميافتي

قصه اي تازه به يادت ميايد

شايد نقشي تازه،حرفي

زمين و آدمهايش توي سالن

براي ستاره ها و تو

چه خوب مي رقصند

قرار است چه كسي امروز

ستاره باشد ؟

                       محمد رضا رزاقي

باز هم باکارهای بچه های انجمن شعر حوزه هنری ساری

آپدیت میکنم در ضمن هنوز مهلت ارسال آثارتون برای

مسابقه تمام نشد کارها رو به ایمیلم بفرستین تا

عقب نمونین قرار بر این هست تا نفرات برگزیده

آثارشونو تو مراسم شعری که تو حوزه هنری برگزار

میکنیمک بخونن .منتظر همه تون هستیم.

فكر كه ميكنم

دود همه اطرافم را ميگيرد

ته نشين ميشوم توي شير قهوه اي

كه برايم نريختي

با صداي قار قار امپراطور در ذهنم

حمام ميروم

نود درجه مي چرخم و دوش ميگيرم

دود همه اطرافم را ميگيرد

بيرون نيامده

حوله ام را روي طنابي كه بستي

مي آويزم

با گلهاي سرخ و سفيد

همان گلهائي

 كه چشمهاي تو و لبهاي پدر را

بوسيد

با بوي كافور و سدر

با طعم خرما و چاي تلخ

فكر كه ميكنم دود.....

                         اردشير تيموري

درود به همه دوستان و اهورا یارتان

مایلم برای مدتی شعر دوستان و شاعران دیگه رو بزنم

برای همین از پست قبلی اینکارو با شعرای انجمن شعر

ساری شروع کردم خیلی هم دوست دارم تا دوستان

کارهاشونو بفرستن به ایمیلم تا تو وبلاگ بزنم و در

موردش بحث و نظر خواهی بشه فکر میکنم دعوت ساده

و کاملی داشتم هر کدومتون که کار بفرستید با آغوش باز

قبول میکنم 

با پوزش از دوستان که نتونستم مدتی آپ کنم و بهشون

سر بزنم راستش خواستم با یکی از کارهای خودم اینکارو

بکنم ولی ترجیح دادم مدتی از دوستام کار بزنم برای

همین اول از یکی از دوستای نازنینم که خیلی برام عزیزه

شروع میکنم خانم داداشیان از دوستای بسیار قدیمی

منه که شعرهاشو خیلی دوست دارم فقط امیدوارم

ناراحت نشه که بدون اجازه اش شعرهاشو زدم این

شعرهاش مال سالها پیشه که پیش من مونده دو تا شعر

ازش میزنم.

براي روح كويريش باغبان مي خواست

و مرد، غرق تفكر ،كمي زمان مي خواست

زني كه در تب يك عشق داغ ميلرزيد

كمي توجه و يك قلب مهربان مي خواست

و مرد، تنها يك جلوه ملاين نور

از آفرينش خورشيدي زنان مي خواست

و زن،غريبه و تنها و سخت عاشق بود

ومرد را نه چنان،بلكه همزبان مي خواست

هر چند مي ميرم،در اين غم بسيار

محض رضاي عشق ،دست از سرم بردار

با دردهاي من بيگانه باش اي مرد

تنها رهايم كن در هول اين آوار

در حسرت پرواز ديوانگي كردم

حرف ندامت نيست،اما غم ديوار....

بگذار بگريزم،تنهاييم زيباست

نفرين به تو اي عشق،دست از سرم بردار

                            مهروش داداشيان

             از پشت شیشه ای دست

تا مرز سنگ

تَرَک می شدند

تَرَکهایی از دست

رفته تا خطوط پیاپی

                   با فرود و فراز

تا کویر معلق به شوره زار

وقت دو زانو

خم روی سجده بو دار

که مماس لب با نمک

                     گیر میدهیم

شب سوسه هام را

با چرخه های مدام

مینشانیم

        تن تنه های قبل بعدت

احتضار

از دست برنگشت

با دست رفته بود

من بدل شیشه ای توام

ایمن سنگی تو

دیوار می شویم

بدون سر

بدون دریچه

                       (زهرا فدوی)

        خورشيد نازابود وناهمگون،خورشيد مثل وصله اي ناجور

درانتظار خواب ساعتهاخميازه اي آرام وبي منظور

مادر بزرگ افسانه ميگويد، قاليچه ي موروثي مارا

در زيرپاي خويش ميرانند ،جادوگران دشتهاي دور

يااينكه دراوجيم ياتوباز،پايين كشيدي آسمانهارا

     باما مه هست وسالهاترديد،اندوه فانوسي كه شدشبكور

     فصلي كه مجبوريم برگرديم هرسال راه رفته ي خودرا

     فصل خداوندي كه ميگويد،افسوس كه مامورم و معذور

     مثل زمينهائي كه خويشآهن،يامثل دريائي كه درطوفان

   پيراهن زنداني مايوس،يك مرد كم كم ميخورد هاشور

                                                                     (محسن عمادي)

اين شعر مدتهاست كه در ذهنم مونده

                       حيفم اومد نخونين،شاعر با استفاده از تصاوير زنده و جاندار بخصوص دربيتهاي

                        اول ،سوم،پنجم قدرت خودش را در استفاده بهينه از تصاوير به رخ خواننده ي جدي ي

 شعر ميكشه اين پست رو چند ماهه قبل ايجاد كردم

 اما از اونجا كه با بد اقبالي روبرو بودم شعر شهيد شد گفتم دوباره ايجادش كنم

با سلام دوباره بخش دوم از كارهاي شهير را ميخونيم بااين تفصيل كه در بخش بعدي كه بنوعي پاياني هم بحساب مياد نظرهاي خوانندگان و وبلاگ را جمع بندي ميكنيم تا به نتيجه اي مطلوب برسيم دوستان لطفا نظرهاي خودشونو بنويسن

دخترك رنگ نگاهش خيس بود

چشمهاي بي گناهش خيس بود

قطره قطره ،شرم از او مي چكيد

دست و پاي بي پناهش خيس بود

مدرك جرمش فقط اين بود كه

گوشه چادر سياهش خيس بود

دختر بيچاره بي تقصير بود

تا دم مدرسه، راهش خيس بود

مادرش از بس برايش اشك ريخت

حكم دار دادگاهش خيس بود

راستي ،قاضي ، غزل